Sommernachtssirenen

 

Mien Jan is ‘n söten Jung’ – ‘n grooden, nich mehr ganz jungen, söten Jung’. Har’ ick em woll vör Joahr’n heiroat’, wenn he keen söten Jung’ wesen weer? – Datt he oawer ‘n söten Jung’ is, dat hew nich bloß ick herutfunnen – nä, nich so, at ji viellicht denkt. De lüttjen Mucken hewt dat herutfunnen. In besunners warme Sommernächte – wenn ‘n nich sloapen kann, wiel datt dat in‘ne Sloapkoamer to warm un to stickig is, wat bliw’ een anners öwer, at dat Fenster oapen to rieten, datt doar frische Luft ‘rin kann? – Oawer wat meent ji, wer dat gau spitz kriggt, datt bi us – bi Jan un bi mi – dat Sloapkoamerfenster oapen is? – At so ‘ne Invasion koamt de lüttjen Öes’ ‘ringeflogen, dreiht ‘n poar Erkundungsrunn’n un denn mit Gehuul – at so ‘n Stuka – runner up mien Jan, um em hier un doar moal ‘n beten von sien söt’ Bloot aftotappen. Den annern Morgen süht he ut, at wenn he de Moasern hett.

Den annern Oabend riet ick dat Fenster wiet oapen – ick bruk frische Luft to ‘n sloapen! Jan moakt dat Fenster woller to – he hett Angst vör de lüttjen Mucken! De lüttjen Beester hewt den Oogenblick oawer good nutzt, un sind gau ‘rinwitscht. Jan is all meist insloapen, doar geiht dat los: „Ssst – ssst – ssst!“ – jümmer in‘ne Runn’ un denn runner. Jan springt up, at weer he von een Tarantel stäken woarn, haut um sick un lett eenen Fluch noa den annern los.„Doar schall ick bi sloapen könen?!“ – „Loat doch de lüttjen Mucken tofräen, wie wullt Du sloapen könen, wenn Du so in’n Bett ‘rumspringst un um Di to haust?“ sä ick to em. „Nää,“ sä Jan „hier kann ick nich sloapen, hier bliew ick nich!“ – He nehm sien’ Bettdäk’ un truck um. In‘ne Stuuw’ up ‘n Sofoa hett he sien Loager upsloa’n.

„So“ – dach’ ick – nu hett de „in ‘n Bettherumspringeree“ ‘n Enn, un ick kann endlich sloapen!“ – Ick har’ mi verdacht. De lüttjen Ploagegeister har’n anners numms mehr to ‘n Pieksen, nu weern se ook mit mien’ Bloot tofräen, owgliek dat woll nich ganz so söt weer, as dat von Jan.„Ssst – ssst – ssst!“ – gung dat nu in verschieden schrille Tonloagen – at so‘n Sirene bi Fliegeralarm – un denn Angriff – runner, up mi doal. Dat fund ick nu öwerhaupt nich mehr witzig. Nu haude ick um mi to un sprung ut ‘n Bett herut – hen noa Jan.„Jan, kumm bloß woller her,“ sä ick to em – „nu biet’ de Öester mi!“ – Jan hörde nix – he sleep den „Sloap des Gerechten“, un snork’ doarbi, at wenn he sick vörnoahmen har’, den ganzen Hasbrook noch in disse Nacht aftosoagen.

Ick woller hen noa mien’ Bett un noa de Mucken – dat Sofoa weer besett’, wat schull ick moaken? – Ers’ gegen Morgen gewen de lüttjen Quälgeister Ruh’, un för mi weer dat all meist Tied to ‘n Upstoah’n. As ick mi noaher in ‘n Speegel bekeek, do sehg ditmoal ick ut, at wenn ick de Moasern har’.

Jan hett den sülwigen Dag noch ‘n fienet Fleegengitter vör us’ Sloap-koamerfenster moakt, datt de lüttjen Mucken us nich mehr mit ähr’ Sirenengehuul um usen verdeenten Nachtsloap bringen könt!!!